Met een touw om je strot door de stad heen

Column

De afgelopen week werd Nederland opgeschikt door een nieuwe vorm van criminaliteit. De dader was niemand minder dan de zoon van de Amsterdamse burgemeester, Femke Halsema.

Normaal gesproken zou dit soort van nieuws de landelijke pers niet halen, maar deze keer wel. Er ligt blijkbaar een nog niet betaalde factuur aan Halsema te wachten op vereffening. Nu de kans om de factuur betaalt te krijgen en zelfs met rente.

Wat gebeurde er. De zoon van Femke Halsema loopt met een niet bij name genoemd vriendje over de Cruquiusweg in Amsterdam-Oost. Beide heren, vijftien jaar oud, zijn in het bezit van een vuurwapen en plegen een inbraak met vernieling. En dat mag niet. Na een woeste achtervolging worden beide mannen tegen de grond gewerkt en ingerekend om zich in een later stadium te verantwoorden voor de Rechter.

Zwaar straffen
En terecht. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met straffen, heel zwaar straffen zelfs. Dan leren ze het wel af, let maar op. Lastig puntje in deze is dat één van de jongens, want meer zijn het niet, de zoon is van de burgemeester van Amsterdam. En dan heb je als diender toch een probleem. Dat is als de hand die je voedt bijten. Hoe vertel ik het mijn kinderen zouden we dan kunnen zeggen.

Als, dan neem ik aan, het verbaal is opgemaakt wordt Halsema gebeld. Ja, burgemeester u spreekt met bromsnor en wij hebben uw zoon gearresteerd op verdenking van, bla, bla, bla. De hevig geschrokken Halsema stapt op haar fiets en knalt als een waanzinnige door alle rode verkeerslichten op weg naar het noodlot van haar zoon. Dat doet iedereen daar dus waarom zij juist nu niet. Er is toch geen hond die daar op let, laat staan van wakker ligt.

Rechtvaardige moeder
Eenmaal op het bureau moet het er ongeveer zo aan toegegaan zijn. O, wat erg, dat doet hij thuis nooit. Nou die is nog niet klaar die komt aan de beurt. Hij zit minstens een maand op zijn kamer zinnetjes te schrijven, ‘ik mag niet inbreken en met een pistool op zak lopen.’ Op de terugweg loopt hij gebonden aan een touw achter de hard fietsende moeder aan. En op weg naar huis wordt de jongen bekogeld met eieren en rotte vis. De hele stad zal het zien hoe rechtvaardig moeder Halsema is.

Natuurlijk niet, Halsema zal niet blij geweest zijn net als andere ouders in zo’n geval. En waar gaat het helemaal om, niks toch. Een ondernemer die het voor de jongens opneemt zegt, “het is een oude woonboot in verregaande staat van ontbinding.” En die twee apen hadden een brandblusser gevonden waarmee ze even later de hele omgeving wit spuiten, leuk toch.

Lekker stoer
En dat wapen is niet meer dan een alarmpistool, wat er overigens echt blijkt te hebben uitgezien. Ja, dat is niet slim, maar wie van de mannen onder ons heeft er in zijn jeugd niet ook heel stoer met zo’n ding lopen zwaaien. En natuurlijk ik weet het de politie zou gedacht kunnen hebben dat het om een echt pistool ging. Je moet dan niet denken aan de mogelijke gevolgen. En weer niet slim van deze mannen. Om kort te gaan, kwajongensstreken, meer niet.

Maar waar gaat het nu werkelijk om. Halsema probeert de zaak in de doofpot te stoppen. Logisch, maar misschien weer niet slim. Dat zal wel in de familie zitten dan. Je bent slim of je bent het niet. Ooit was Halsema vicefractievoorzitter van GroenLinks en maakte een turbo start om na Paul Rosenmöller de hoogste baas te worden.

Vreemd taalgebruik
In diezelfde periode maakt zij natuurlijk vrienden, maar ook vijanden. En je vindt haar leuk of niet. Na een aantal jaren verlaat zij de politiek en verdwijnt in de anonimiteit. Als Eberhart van der Laan ziek wordt duikt haar naam weer op en menig Amsterdammer schikt zich te pletter. Nee toch niet dat mens met haar moeilijke taalgebruik en een stem alsof ze alle woorden eruit moet hijgen.

En ja, die angst wordt waarheid, Femke Halsema wordt burgemeester van Amsterdam. De lieve stad van Van der Laan wordt overgenomen door een vrouw die even later het boerkaverbod weigert uit te voeren. Maar ook een vrouw die met haar hele houding veel natuurlijke vijanden heeft. Niet iemand die vriendelijkheid inboezemt zoals Van der Laan. Dat was tenminste een echte vader voor alle Amsterdammers.

Maar ja, Van der Laan is er niet meer en zoals het altijd gaat laten politieke vriendjes elkaar, ook na jaren niet vallen. Er moet toch ook brood op de plank komen bij de familie Halsema. Daarnaast is het natuurlijk ook heel handig wanneer je je zin wil doordrijven in zo’n grote stad. Na jaren een PVDA burgemeester gehad te hebben komt nu de wind uit een andere hoek.

Hakblok
En daar kan je lang en kort over praten, dat veranderen we niet meer. Daar zullen we gewoon het mee moeten doen. Het opkloppen van deze kwajongensstreken vindt zijn oorsprong bij Mammie Halsema. Haar politieke tegenstanders spinnen garen bij gebeurtenissen als deze. Maar ook dat is het probleem van de hedendaagse politiek. Elkaar afbranden heeft de voorkeur en niemand durft nog uit te gaan van eigen kunnen. Maar ook heeft een grote krantenuitgever het hakblok al klaarstaan.

De verdeeldheid is groter dan ooit. Hele groepen van onze bevolking worden tegen elkaar opgezet tot genoegen en in het eigen voordeel. En daar is de huidige politiek de aanjagers tot de verdeeldheid in onze maatschappij. Deze verruwing hebben we aan onszelf te danken. En zoals Boudewijn de Groot het al zong, “Meneer de president slaap zacht.”

Zelf in de tweede kamer te zien op tv maken de hoge heren elkaar met genoegen en veel plezier gelijk met de grond. Wat verwacht je dan van je bevolking die daarnaar kijkt. Maar ook het geschreven woord en sociaal media zijn verantwoordelijk voor de verdeeldheid en onvrede.

Waspoeder
Wat Halsema deed was niet meer dan logisch, zij wilde haar kind beschermen. Wat die jongens deden, dat flikte wij vroeger allemaal. Wij gooide pakken waspoeder in de fontein op het Frederiksplein. Binnen de kortste keren stond dan het hele plein onder de schuimwolken.

Daarom mensen laat elkaar een beetje. Laat jongens die streken uithalen. Geef ze op hun kop en ga verder met de orde van de dag. Waar gaat dit allemaal om. En mevr. Halsema, burgemeester van Amsterdam, bij mij stijgt u in aanzien u heeft in ieder geval moedergevoelens zoals Van de Laan vadergevoelens had. Het gaat u goed.

VOLG ONS OOK VIA